İdeal Gazlar, Mineralli Sular

24 Şubat 2016, 17:26 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Sivil Havacılık, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 5 Yorum
Etiketler: , , , , , ,

Yağmurun sicim gibi yağdığı, şimşeklerin bulutların arasında halay çektiği günlerden bir gün, bir uçak yolcuyla birlikte yerden epey yüksekte tıngır mıngır gidiyorduk. Masumduk, mutluyduk. “Uçak neden sallanıyor?” diye soran bile yoktu. Huzur 37.000 feette. Üniformam temiz, zihnim berrak, bulutların üzeri aydınlık, ekip güler yüzlü, iletişim güzel.

Ekipten biri “Bir Kabin Memurunun Maceraları diye bir blog var. Gördün mü hiç? Çok komik. Onunla uçsak ya, eğlenceli biri gibi,” dedi.

Aşkolsun ben eğlencesiz miyim? 
Hiçbir şeyim yok ama taş gibiyim, en çok adamdan adam gibiyim, diye başlayıp Michael Jackson çığlığı ile bitiriyorum dansımı. Bu hareketle birlikte ekip de gaza gelince pasodoble yaparak servise başlıyoruz.

Al sana, al al al! Al tut bakalım! Hoppaaaa!

Ve ta daa! İkoncan bir abla, rakibini çağıran Bruce Lee gibi bir el hareketiyle ‘Gel gel!’ diye çağırıyor beni. Annemiz babamız yapmadı böyle be!

Huzur 37000 ft vs. Ego 37000 ft.

He canım söyle! “Buyurun?”
“Bu su bozulmuş canım.” Hadi canım?! “Bana düzgün bir su verir misin?” Suyu bir hışımla ittirdi bana. Uzatmadı, ittirdi, attı.

“Yolcumuza düzgün su vermeyen damacana hanginiz?” diye döndüm ekibe.
Tamam tamam ciddi oluyorum. Açılmamış suya, neresi bozuk acaba diye baktım, inceledim. Cevap Mineral Hanım’dan geldi:
“Şişmiş bu su, bozuk!”

Artık nasıl bir enerji yayıyorsan suyun bile içi şişmiş be bacım.

“Hanımefendi basınç farklılığı sebebiyle böyle oluyor, bozuk olduğu için değil.” 
“Dalga geçiyorsunuz herhalde!”

Hı hı evet, hepimiz bunun için uçmuyor muyuz?

“Konserveyi bilirsiniz.” Bilirim. “Böyle almayın derler.” Hmm…

Yalan dolan dolu sözlerinle, deli deli bakan gözlerinle, beni beni dertlere salan kimdi, kimdi?!

Konservelerin karada satıldığından, ambalaj farkından bahsettim, ellerimle kalp yaptım, cebimden tavşan çıkardım. Birkaç farklı su hatta başka yolcunun açılmamış cipsini gösterdim. İnanmazsa arka galleyden kara tahtamı getirip fizikokimya anlatacağım:
Sevgili Mineral Hanım,
İdeal gaz kanununa göre sıcaklığın sabit olduğu bir ortamda, basıncın azalması durumunda hacim artacaktır. Bavulunuzda patlayıp kıyafetlerinizi nemlendiren kremleriniz de aynı kanuna bağlı olarak hayatını sürdürmektedir. Bu sebeple içinizi ferah tutun, sağlığınız için de havada ve karada bol bol su için. Sevgiler, Robert Boyle-Edme Mariotte

boyles_law_animated

Yolcumuza değer veriyorum çünkü. Mucuk!

Bilgiyi sindirme ve değerlendirme sürecinde ben de dudak kaslarımı çalıştırarak zamanımı boşa harcamadım.

“Yine de bunu içmek istemiyorum, başka su verir misiniz?” diye sonuçlandı değerlendirme.

Kahır, keder, dert hepsi sende, kalmadı sabır tükendi bende, dayanamam, çekemem of bitti bitti, bitti…

“Tabii!” Seni mi kırayım? Çeşnicibaşı gelip sizden önce bir yudum alsın isterseniz. Yine aynı basınç ve sıcaklık altında duran başka bir su verdim. İçine sevgimizi ve fazladan mineral kattım. Su incelendi, tartıldı, ölçüldü ve kabul edilebilir bulundu.

“Tamam canım bu daha iyi!”

Peki cınım o zaman, afiyet olsun. Mineraller beslesin, bedenimiz idrak ile dolsun.
Azıcık sonra yanından geçerken yeniden seslendi. “Hah!” dedim, “Suyun sertliğini beğenmedi.”

“Su kötü değilmiş, yordum seni de…”

Hadi canım sen de olmaz ki böyle! Küsen kızan kıran kimdi söyle?!  Tarkan dönüyor çılgınca zihnimde. Kırdın beni diyorum. Kırdın! Beni beni Bihter’ini!

Taam taam affettim, haydi gönlünce iç.

Uçağın tekeri yere değip de herkes karıncalar gibi yeryüzüne dağılırken Mineral Hanım ilişiverdi. Mucuk diye öpecek sandım.

“Yine de bunu şirkete yazacağım. Bence normal değil,” dediğinde bu yükseklikte alınan minerallerin zihnin kutup başları arasında temassızlık yarattığına kanaat getirdim. O merdivenlerden inerken ben de şarkımı söylemeye devam ettim:

Nazın cazın hiç bitmedi gitti, sazın sözün de zamanı geçti. Güle güle sana da, artık bitti, bitti!
Bitti ah bitti, bitti, bittiiii böyleeee!

 

 

 

 

Reklamlar

Bir Dakika Önce Bir Dakika Sonra

06 Temmuz 2015, 13:49 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Sivil Havacılık, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 2 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

nicebye bye

Dehr Gösterdi Yine Hicran Hicran Üstüne

16 Şubat 2015, 00:19 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 3 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde pireler berber iken, develer tellâl iken ben uçağın içinde türbülansın birinde tıngır mıngır sallanır iken uçakta tek bir boş koltuk olmadan yirmi küsur bebekle bulutların üzerinde gidiyormuşuz.

-Beyefendi oturur musunuz?

-Beyefendi kemerinizi bağlar mısınız?

-Hanımefendi bebeğin kemeri lütfen!

-Hanımefendi siz de bebeğin kemerini bağlayın lütfen!

-Hanımefendi bebeğin kemeri…

-Bebeğin kemerini bağlar mısınız hanımefendi?

-Bebek diyorum, kemer diyorum!

-Hanımefendi…

-Çantayı alalım koridordan.

-Hayır hanımefendi, bebeğinizin sizin kucağınızda olması daha sağlıklı ve güvenli olacaktır.

-Peki yardımcı olayım kemeri bağlamanıza.

-Teyzecim!

-Hey genç baba bebeğin kemeri!

-Bebeğin kemerini bağlar mısınız? – Ama? – Ama yok, yok ama, ne aması?!

Aaaayyyhhh biri bana su versin ağzım dilim kurudu.

Neyse işte herkesi bağladık, ama diyenlerin ağzına da çorap tıktıktan sonra ne ara yükseldik ben de hatırlamıyorum. Sonra epey bir hatırlamıyorum yine… Tek hatırladığım uçakta fır döndüğüm. Bir öne koşuyorum, bir arkaya koşuyorum. Kimse doymak bilmiyor, herkes susuzluktan dehidrasyona uğramış gibi…  Böyle hayalet avcıları misali sırtıma su sebili bağlayıp gezsem yeridir.

12C’ye bir su çek!

20. sıralarda susuzluk yeniden baş gösteriyor dikkat edelim arkadaşlar.

Arka saflarda açlık belirtileri patlak verdi, arkadaşım sen onları doyur, ben sıvı teminine gidiyorum.

Ön sıralarda karnı doymuş yolcularda yeniden deri kuruması gözlenmiştir, gerekli nem ikmalini yapalım lütfen!

İnsanlar zombi gibi suuuuuu, yemeeeeek, suuuuuu diye uğulduyorlar. Bebek maması soran bile oluyor. Cebimden Aptamil falan çıkaracakmışım gibi bakıyor gözlerime.

Tabii sonra tuvalet trafiği… E-5’in ortasında sıkışmışım gibi kalıyorum kabinin orta yerinde. Elim kolum dolu. O sıra yolcunun biri sesleniyor, dönüp bakıyorum. Aramızda 5-6 sıra kadar bir mesafe var. El işaretiyle su içmek istediğini belirtiyor. Tamam diyorum. Başımı  uçağın arkasına geri çeviriyorum, önümde uzanan kuyruğa iç çekerek bakıyorum. Bir Allah’ın kulu da bana su verse ya… O sırada arkadaşla göz göze geliyoruz. Süzme çesmin gelmesin müjgan müjgan üstüne der gibi bakıyor sanki. Dilde gam var gelemiyorum koridor dolu yolcu yolcu üstüne der gibi karşılık veriyorum ben de. Tam böyle karşılık verirken son vereceğim suyu unuttuğumu epey bir sonra hatırlayacağımı bilemiyorum elbette o an. Üzerine iki bacak daha geçiyor… Uçağın içi Flash Tv’nin halay programları gibi.

Uçağın tekerleri son bacakta yere değerken tabanımdaki sızıyı düşünüyorum. Eve gidip derhal uyumak istiyorum.

Koca bir şişe suyu kafama dikip gözlerimi yumuyorum. Tam uykuya dalacak gibi olurken, uykuyla uyanıklık arasında uçurumdan yuvarlanır gibi olurken kalbim çarparak panikle açıyorum gözlerimi.su

Offf ya, adama su vermeyi unuttum!!!! Off, offf!!! Hay kafama!

Bir kere de aynı şekilde kahve vermeyi unuttuğumu hatırlayarak göğsüm sıkışıyor bir süre, Dehr gösterdi yine hicran hicran üstüne diye düşünürken uykuya dalmışım, onu da uyanınca fark ediyorum.

Uçakta Tuvalete Gitmece!

09 Temmuz 2014, 14:51 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Sivil Havacılık, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 1 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

uçak tuvaleti

Hayatında Hiç Kahve İçmemişçesine!!

21 Haziran 2014, 00:40 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Sivil Havacılık, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | Yorum bırakın
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Ucakta Ikram

İlk Uçuş!

16 Haziran 2014, 00:34 | Kabin Memurluğu, Seyahat, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | Yorum bırakın
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Günlerden bir gün bir yolcu körükten sekerek geliyordu… Üzerinde kırmızı kapüşonlu bir eşofman üstüyle anneannesine yemek götüren modern kırmızı başlıklı oğlan diyebiliriz. Sevgi çemberi oluşturup ront yapmamıza az kalmıştı ki:

“İlk kez biniyorum ben uçağa, çok mutluyum!! ” dedi.

Boynuna Hawaii usulü çiçekli kolyemizi taktıktan sonra Türk usulü lolipopumuzdan takdim edip alkışlarla kabine alıyoruz. Boarding esnasında arada bir karşılaşıyoruz:

“Hava çok güzel, yerim de cam kenarı çok şanslıyım, hep dışarıyı seyredeceğim” diyor.

“Keyfini çıkarın, güzel bir yolculuk dilerim” diyorum.

Sonra servise bir çıkıyoruz ki çocuk bulutlar üzerinde rüyalara dalmış. Kaçtı güzelim bulutlar!!

İnerken hevesini kurt yemiş misâli asık suratıyla yanımıza geliyor:

“E ben uyumuşum ya!”

He ya, uyudun resmen!  Bir dahaki sefere inşallah :)”

“Nasıl uyudum ya?!” diyerek uzaklaştı gitti.. Üzüldüm tabii.

İşte bu karikatürü görünce kırmızı başlıklı çocuk geldi aklıma 🙂

ilk uçuş, uçağa ilk kez binmek

Sizce de Biraz Hızlı Gitmiyor Muyuz?

06 Haziran 2014, 00:09 | Kabin Memurluğu, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | Yorum bırakın
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Retro TravelSabah namazını müteakiben çıktım yola. Erken kalkan yol alırmış, önümde 14 saatlik bir çalışma günü var. Dedim “Beni beklemeyin yiyin siz.” Hiç beklemedik ki der gibi baktılar yüzüme. Aslında hiç yoktular… Maksat sabahın köründe normal bir aile evinden çıkıyormuşçasına hareket etmek… Bu sabahların bir anlamı olmalı!! Nitekim birazdan Meksika dalgasıvari bir güruhun içinde çalkalanacaktım.

Caddeye doğru çıkmıştım ki annesinin elinden tutmuş yürüyen bir çocuk “Aaa anne kadın asker!!” dedi. Hulen ne işin var bu saatte senin sokakta?! İçtima hazırlığı mı yapıyorsun, ne yapıyorsun?

Çoocuğu ivedilikle bilgilendirdik annesiyle beraber. Kendisini güneşten önce aydınlatmanın mutluluğu ile devam ettim yoluma. Serin serin iyi geldi hava.

Neyse efendim geldik uçağa… Karnım, daha sabah olduğunun farkına varamadığı için acıkmamışken yolcuların yiyeceklerini hazırlamaya koyuldum. Kabinin arkasından bir özçekim geliyor: Yolcularla kahvaltı keyfi! 😛 Menümüzde karga boku!

Servis başladı, sağlı sollu ilerliyoruz. 8. ya da 9. sıra civarındaydık. Ön kolumun üst kısmının dürtüklenmesi suretiyle durduruldum.

“Buyurun?” Kolumdan bir parça mı istemiştiniz?!

“Sizce de biraz hızlı gitmiyor muyuz?”

‘Daha sekizinci sıradayız yahu, ne hızı?! mı demeliydim?

Yoksa, ‘Adınızı bile bilmiyorum ama bana yemek veriyorsunuz bu ne samimiyet?’ mi demek istiyordu beyefendi? Du bakalım:

“Anlayamadım tam?”

“Uçak diyorum, uçak diyor, hani hızlı gitmiyor mu biraz?”

Haaa, ne salaksın diyor, anlamıyorsun diyor…

“Yani uçaktayız normal değil mi? Hızlı olsun diye binmiyor muyuz?” Yani şahsen ben her gün 35000 feet irtifada saatte 700 km hızla gitmedikçe kendime gelemiyorum.

“Bana hızlı geldi de biraz.”

Ah beyefendi siz çok yanlış gelmişsiniz o zaman! diyemedim.

“Uçak korkunuz mu var?”

“Yok sadece uçak hızlı gibi işte.” Vuhuuu kapalı devre sohbet!!

“E böylece gideceğimiz yere daha çabuk varacağız, öyle değil mi?”

Gülümseyerek söylemeye çalışıyorum yanlış anlamaz inşallah.

“Öyle de.. Hufff”

“Otobüsle de gelebilirdiniz?” dedim birden. Demese miydim? Sattım şirketi iki dakikada fiiuuvv!! Ne deseydim ki başka? Uçak hızlı diyor adam. Ayıp mı ettim ki? Ne güzel sohbet ediyoruz şurada yahu. Adam pek sinirlenmişe benzemiyor hem. Du bakalım ne diyecek. Arkadaş da yardırdı gidiyor bu arada. İneceğiz birazdan, hızlı gidiyor lanet olası uçak 🙂

“Hehe 2 gün sürerdi artık eheheh”

Layynnn dalga mı geçiyorsun, servisi mi sabote ediyorsun, ne yapıyorsun?!?!?!

“E yani onu diyorum ben de…” Zaten az oksijen var, boşa harcadık işte yine..

“Tuttum sizi di mi?”

Valla ben de sizi tuttum. Çok espiriklisiniz!

“Estağfurullah… Kahve?”

Göremedim Bir Daha Göster!

25 Eylül 2013, 00:34 | Havacılık, Kabin Memurluğu, Seyahat, Sivil Havacılık, Uçak, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 12 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Günlerden bir gün Karadeniz uçuşundayız. Günümün son uçuşu. Kafam uçağın burnu kadar olmuş, beynimde motor sesi uğulduluyor. 382. bebek kemerini bağladıktan sonra bastonuma yaslanıp ‘Vay belim’ diyerek geziyorum koridorda. Bakın küsüratlı sayı veriyorum ki ne kadar ince çalıştığım ortaya çıksın. Sonrasında da demo için hazırlanıyorum. Her zamanki gibi disko ışıklarını ayarlıyorum, sesi açıyorum,  alıyorum elime mikrofonu.. Ses, sess… Haydi kabin, eller havaya vuhuu!!

‘Eee ama oturmaya mı geldik?! Ne yapcaz inene kadar? Hazır oksijen de az ne güzel!!’ Gel gör ki kabin ciddi. Herkes pür dikkat bana bakıyor. ‘Humm, peki o zaman Türk Sanat Musikisinden parçalar söyleyelim? Dertli uçuşlara giden işte benim Zeki Müren’ ( Bu vesile ile Zeki Müren’in ölüm yıldönümünü de anmış olalım)

Ama kimsede ses yok. Esasen kabin yıkılıyor da ben böyle hayaller kuruyorum işte. TSM’yi de beğenmediysek geriye tek çare kalıyor. Başlıyorum söylemeye: “Al şalım yeşil şalım da, dünyayı dolaşalım… “

Sanki bir kıpırtı oldu. Sanki, gibi… Neyse o zaman pist kısa, istek parça ile yayınımızı tamamlıyoruz hemen. 12B’de oturan yolcumuzdan geliyor:

“Uçağımızdaki bazı teknik konulara dikkat çekmek istiyoruz” adlı anonim şarkı…

Eh nihayet herkesin keyfi yerine geliyor. 🙂

Kapılar, çıkışlar derken sıra can yeleğine geliyor.

demo

O esnada bir teyze bağırıyor “Ayyyy ayyyy göremedim, kaçırdım göremedim bir daha göster, bir daha!!!”

Uğurcum geri alalım bi!

Bir an kalakaldım, güleceğim gülemiyorum ama teyzeyi duyanların bir kısmı zaten kahkahalara boğuldu. Demo ile ilgilenemeyen bir kesim de ‘Ne oluyor ya?’ diyerek şaşkın bakışlarla etrafa bakmaya başladı. Sen daha bakma neler kaçırıyorsun gör işte!

Tabii demo bölünmedi, tamamladık bitirdik ama teyze çok kötü. Offluyor, pofluyor, “Ne olcak şimdi, ya bir şey olursa?” diye sayıklayıp duruyor. Vakit dar, pist uzun değil. Vakit olsa gidip göstereceğim. Kemer kontrolünde eteğime yapışıverdi hemen.

“Niye göstermedin bir daha, kaçırdım ben çocuğa bakarken” diye hiddetlendi.

“Tamam, siz merak etmeyin, kalkıştan hemen sonra yardımcı olacağım size” diyerek tatlıya bağladık.

Aynı uçuşta elma soyup bize de takdim eden teyzenin uçağa bıçağı nasıl getirdiğiyle ilgili güzide anımızı da bilahare anlatacağım, çünkü bir de örgü ören teyze ve şiş konusu var, düşünüyorum, bakalım göreceğiz artık…

Terminator: Cabin Crew Chronicles

13 Ağustos 2013, 14:22 | Kabin Memurluğu, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 2 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , ,

Evden çıktığımda saat akşamın yedisi, gece uçuşuna gidiyorum, sabah 8’e doğru bitiyor. Gece Almanya, sabah da yurtiçi uçuşu var. İlk iki bacak Türkiye ziyaretine gelen ya da ziyaretten dönen çılgın Türklerle boğuştuk. Bu tür uçuşlara Rocky misâli hazırlandığımdan kendimden emin dalıyorum kabine tabii ki. Meselâ, koridordaki küçük homo sapienslerin üzerinden başarıyla atlamalarımı, uçuş dışındaki 110 metre engelli koşu çalışmalarıma, sırtımda tomruklarla dağ tırmanışlarıma borçluyum. Ayrıca her türlü çelme, dirsek ve benzeri ataklara karşı savunmalarım Super Mario, Mortal Kombat ve River Raid’ten kalma refleksler hep. Temelim sağlam!
Mola verildiğinde köşeye çekiliyorum, bir arkadaş terimi silerken, bir arkadaş masaj yapıyor, diğeri kahve ikmâli, amir de motive edici sözler söylüyor, hoop ringdeyim yine. Yarı finale dek kahramanca savaştım bu şekilde. Güneş doğduğunda artık yorgunluk çöküyor üzerimize fakat Türkiye’de günü yeni başlayan yurdum insanı bizi de kendi gibi görüyor tabii. Yolcuları almadan önce uçaktan çıkıp biraz nefes almaya çalışıyorum körüğün kenarında.  15 saniyelik bu şahane oksijen alımından sonra körükten uçağa doğru gelen yolcuları nedense Allah Allah sesleriyle üzerime geliyormuş gibi hissediyorum ve her şey ağır çekimde ilerlemeye başlıyor o an. Fragmanlarda yaşıyorum.

This summer…

Kafamı arkaya çeviriyorum operasyonun sesi yankılanıyor “Uçak full amirim” Uçak full amirim, full, full, fuuull.. “Yoooo..” diye bağırıyorum,

One man…

Ekiple göz göze geliyoruz.

One mission…

Gardımızı düşürmemeliyiz. Gözlerimi hafifçe kısıyorum. Eteğime, bir cııırt sesiyle yırtmaç yapıyorum yanından, gömleğin kollarını sıvıyor, fularımı başıma bağlıyorum.

But only one man can save the world!

O sırada arkamda bomba patlıyor ve dönüp bakmadan karizmatik bir biçimde yürüyorum.

Terminator: Cabin Crew Chronicles

O sırada omzum, sert bir şekilde dürtülüyor.

“Kardeş şu bavulu koyuver yukarı!”

Çok yakında sinemalarda!

Zamanda kayarak yeniden kabine dönüyorum. Dürtmede ustalaşan yolcular omzuma zaten mor bir çiçek dövmesi yapmışlardı, bu hanımefendi de sapını yaptı sağ olsun. Böbreklerim üzerindeki hatıralarımdan henüz bahsetmedim. Bacım o zaman morartmayacaksın oramı buramı, ben de sağlam kollarla yardımcı olacağım sana. Kulaklarım duyuyor şükür henüz. 

Son bagaj kapağı kapatılıyor, ok’ler veriliyor, kalkış pozisyonları, servis derken bir bakıyorum son bacak bitmiş. Yine Allah Allah sesleriyle inmeye çalışıyor insanlar. Hepsi birden ayağa kalkınca kapı daha çabuk açılacak zannediyorlar sanırım. Artık sadece dik duruyormuş gibi yapabiliyorum, hoşçakalın demeye dilim dönmüyor. Ve son yolcu yaklaşıyor elinde evrak çantasıyla:

“Sizin iş de ne güzel ya, Adana’dan İstanbul’a gel hoop bitti! Hehehehe..”

Gelsene sen şöyle!

……

..

..

.

Tavuklar, Makarnalar ve Diğerleri

01 Mayıs 2013, 14:24 | Kabin Memurluğu, Yolculuk kategorisinde yayınlandı | 3 Yorum
Etiketler: , , , , , , , , , , , ,

Yemek servisindeyiz. Dışarıda mis gibi  -40 derece bahar havası, yolculuk Kuzey Avrupa’ya, uçağın içi oyun havası. Bulutların üzerinde raks ederken dağıttığım 549848. tavuğun makarnanın kutlamasını yapıyorum.

Uçak bu. Kapasitesi belli. Sonsuz sayıda yemek alamıyor. Herkesin tavuk, et vb. yiyeceği tutarsa, sonraki yolculara diğer yemek düşüyor. Yolculuk yapanlar iyi bilir. Yapacak bir şey yok. Yok! Hiç mi yok? Yok! Tavayı alıp tavuk pişiremiyorum ne yazık ki.

O gün de tavuk kalmayınca makarnadan devam ediyoruz. 11 C bu durumdan hoşnut değil. Tiksinircesine önündeki yemeğe bakıyor, sonra bana bakıyor, ben de ona bakıyorum, gülümsüyorum. Haydi bakalım ne gelecek arkadan. .

– Yok muydu başka yemek canım?

 Canım? Ah hayatım kalmadı ya sonuncusunu 10B aldı.

– Üzgünüm beyefendi tavuğumuz kalmadı maalesef. Sadece makarna var şu an.

Güjel mi makayna?

Baldan tatlı.

– Sadece makarna demek.

Humm işaret parmağını çenesine götürerek gözlerini kıstı, üzerinde bir tehdit hissetmiş gibiydi. Konumuz tavuk makarna 11C bu kadar kasma kendini. 10B alınma üzerine dön önüne, ben hallederim.

– Üzgünüm.

– Öyle de olman gerekir.

Öyle mi?! Ben yedim çünkü hepsini değil mi?. Yuh bana. Kafamın üzerinde oluşan bulutlarda sahneler geçiyor. ‘Rezill!’ diye herkes yemeklerini üzerime atıyor kabinde. Koridorda Fırat gibim kalmışım küçücük.

Ah be adam ya ne kadar terbiyesizsin. Belli ki defalarca uçak yolculuğu yapmışsın, durumu da gayet iyi biliyorsun ama şu an robdöşambrını giymiş elinde viski merdivenlerin başında durmuş laf atıyorsun öyle. Şeytan diyor ki üniformayı çıkar kafa göz dal. Alkış kıyamet kopsun, uçuşun kalanını da süpermen tişörtünle omuzların üzerinde tamamla! 10B sen de arkana dönüp bakma elinde tavukla, kavga çıkacak şimdi. Kabin memuru burada hafif öksürdü.

– Yardımcı olmak isterdim ama yemekler belli sayıda yükleniyor.

Yok demenin elli hâlini tek ayak üstünde pratik ederken çekilen fotoğraflarımla sergi açmış yolcular. Canlarım benimm!

– Seçenek sunamıyorsunuz yani.

Yoo seçenek var. Arkadaşın biri arkada mantı açıyor, diğeri son yaprağı sarıyor, ben de tam mercimek köftesi yapıyordum ki servis başladı işte. İsterseniz yarıda bıraktığım yemeğimi getireyim?

Ya daha neyi uzatıyorsun? Dilbilgisel olarak herhangi bir yanlış yapmadım. ‘Sadece makarna var şu an’ cümlesinin nesini anlamadın acaba? Menü de elinde, durum gayet açık.

Ayhh gına geldi mola istiyorum. Mola işareti yaptım ve düdük çaldı, galleye toplaştık, teknik mola kullanıyoruz.

Başka bir arkadaş da arkada bekleyen diğer yolculara yardım için geldi o sırada. Yoksa seçenek olarak beni görmeye başlayacaklardı neredeyse. Teknik moladan yeni taktiklerle sahaya dönüyoruz. Olayı başka arkadaş devralıyor ve makarna tabağını adamın kafasından aşağı geçiriyor. Şaka şaka. Benim söylediklerimin aynısını o da söyleyince adam öffleyip gazetesine dönüyor ve olay bitiyor. Sonra yenisi başlıyor…

Sonraki Sayfa »

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.
Entries ve yorumlar feeds.

%d blogcu bunu beğendi: